23-05-2020
Hallo Dordrecht column: Miss Marple

Kent u Miss Marple? Zij is een personage uit de boeken van Agatha Christie. De schrijfster is met ruim 3 miljard verkochte boeken in de wereld de best verkopende auteur aller tijden.

Het personage Miss Marple is een vrijgezelle dame die woont in het Engelse, ook al verzonnen, St. Mary Mead. Het lijkt of Miss Marple haar middagen in St. Mary Mead alleen maar doorbrengt met cream tea en scones, maar dat is de buitenkant. Want hoewel de oude dame niet vaak de deur uitkomt, ziet ze kans om ingewikkelde moorden op te lossen. Niet zelden doet de politie een beroep op haar vlijmscherp verstand. Vanuit het slaperige St. Mary Mead heeft Miss Marple een hoogontwikkelde blik op de wereld en een onvoorstelbaar grote mensenkennis.

Ik ken ook een Miss Marple en ze is 98 jaar oud. Mijn St. Mary Mead is de wijk Dubbeldam en mijn Miss Marple is wel ouder dan de Jane Marple van Christie, maar in scherpte en denkwijze doen ze niet voor elkaar onder. Toegegeven, een ander groot verschil is wel dat mijn Miss Marple geen moorden oplost. Maar verder: identiek!

Als die naam ergens niet thuishoorde was het wel in die kamer

De laatste keer dat ik in mijn St. Mary Mead was dronk ik bij Miss Marple thee uit een kopje van Engels porselein, zo dun dat je er de krant door kon lezen. En cake erbij, natuurlijk. We nipten van onze thee, de klok tikte en we zwegen. Nergens is het zo fijn te zwijgen als bij haar.

Miss Marple zet altijd haar kopje op het schoteltje als ze gaat praten, want dat hoort zo. Langzaam boog ze haar hoofd iets naar me over en zei: 'Die Donald Trump…'
Ik verslikte me. Als die naam ergens niet thuishoorde was het wel in die kamer en op dat moment. 'Die Donald Trump. Ik maak me zorgen. In 1939 was ik 18 jaar, dus ik weet het nog goed. Onze Europese buurman met dat snorretje kon het toen met Mussolini net zo goed vinden als deze Amerikaan met die Rus."
Ze reikte weer naar haar kop en schotel en herhaalde: 'Ik maak me zorgen.'

Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van de Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in verschillende kranten van DPG Media (v/h De Persgroep)

 


17-04-2020
Hallo Dordrecht column: Achterkant

Reacties van lezers leveren een schat aan informatie op. Van mensen die op Facebook puntige opmerkingen plaatsen onder mijn artikelen kan ik echt genieten. Er stijgt dan een broeierige damp van verbondenheid uit mijn laptop: wij begrijpen elkaar.

Er zijn ook opmerkingen waar ik ernstig van in verwarring raak. Die commentaren lijken zich af te spelen in een ander universum. Schrijf ik onder een foto: 'dit is C&A op het Bagijnhof', dan kan iemand reageren met: 'dit is toch het oude pand van V&D?' Waarop iemand anders reageert met: 'volgens mij is het C&A, maar ik weet het niet zeker'. Een derde schrijft dan bits: 'ja C&A. Ik snap niet dat ze dat er niet gewoon onder zetten'.

Wordt de reactielijst heel lang, dan is er geheid iemand die vindt dat de patat van Bram niet te nassen is

Wordt de reactielijst heel lang, dan is er geheid iemand die vindt dat alle buitenlanders eruit moeten, de patat van Bram niet te nassen is, het oude postkantoor terug moeten komen en hondenpoep het grootste probleem is sinds het ontstaan der mensheid.
Nu kan het zijn dat een belangrijk element in al deze boodschappen mij ontgaat en dat is humor.

Humor is soms moeilijk te begrijpen in geschreven tekst. Het is makkelijker het te ontdekken door naar iemands gezicht te kijken voor de juiste interpretatie. Humorvolle teksten zijn daarom lastig op de juiste waarde te schatten en bovendien kent humor veel gradaties. Humor kun je niet aanleren, je hebt het of je hebt het niet. Net als talent. Of empathie.

Zo schreef ik eens een kort artikeltje over een openbaar gebouw. Door werkzaamheden aan de voorkant van het pand was de hoofdingang niet bereikbaar. Bezoekers werd daarom verzocht gebruik te maken van de ingang aan de achterkant van het gebouw. Dat was alles. Iemand schreef onder de tekst: 'waar is de achterkant?'
Ik heb me lang afgevraagd of ik geen humor heb of dat het me ontbreekt aan empathie.

 

Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van de Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in verschillende kranten van DPG Media (v/h De Persgroep)


03-04-2020
Hallo Dordrecht column: Broodje leverworst

In hartje Amsterdam wachtte ik in een oer-Mokums café op mijn afspraak en genoot ondertussen van een kopje koffie en een broodje Amsterdamse leverworst.

(deze column verscheen in 2016 in De Stem van Dordt)

Een tafeltje verderop zat een echtpaar van wie de vrouw juist een lange monoloog had afgestoken tegen haar man die een murwe indruk maakte. Hij had onafgebroken naar de franje van het nep-Perzische tafelkleed gestaard. Het leek of hij haar niet had gehoord. Of misschien had hij haar wel gehoord, maar niet verstaan. De zware pineuten van deze wereld kunnen bij zichzelf een dergelijk mechanisme ontwikkelen. Zij was zo'n hippe zestiger met een kapsel van zelfgeroerde haarverf in een verkeerd gegokte kleur.
Ze was op me afgestapt en kwam naast mijn tafeltje staan. Ik keek op van mijn krant die ik niet las. 'Mevrouw, mag ik even wat vragen?' Haar stem klonk schril. Zonder mijn antwoord af te wachten, wees ze naar mijn bordje. 'Is dat broodje lekker?'

Ik hoopte dat ik niet overdreef, uiteindelijk ging het maar over een broodje leverworst

Haar vraag werd ook gehoord door de bardame, een mix van Tante Leen en koningin Juliana: vrouwen die wel doodgaan, maar niet sterven.
Ik antwoordde haastig en bang dat het heerlijk was en hoopte dat ik niet overdreef, uiteindelijk ging het maar over een broodje leverworst.
Ze knikte, liep door naar de bardame en vroeg of de broodjes van de bakker kwamen. Bedaard antwoordde Tante Leen: 'Meffrauw, wat denk u selluf?'
Ze nam er eentje. 'Geen boter!' riep ze nog, maar haar woorden ketsten af op de Mokumse bloemetjesrug.
Even later stond de bestelling voor haar neus. Ze keek wantrouwig naar het bordje en vroeg: 'Is dit nou een kadetje?'
Tante Leen zette haar handen in haar zij, keek beurtelings van het broodje naar de vrouw, zuchtte diep en vroeg toen: 'Meffrauw, hoe stelt ú zich een kadetje voor?'
Haar man staarde nog steeds naar het tafelkleed, het mechanisme draaide op volle toeren.

 

Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van de Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in verschillende kranten van DPG Media (v/h De Persgroep)

 


20-03-2020
Hallo Dordrecht column: Anderhalve meter? Dat maak ik zelf wel uit!

Geen handen schudden! Lacherig en schuchter geven we er uiteindelijk gehoor aan. Maar anderhalve meter afstand houden? Dat maak ik zelf wel uit! En de golfclub gesloten? Niet voor mij.

Domme Dordtenaren. Ze zijn er. Domme Nederlanders ook, overigens. En ja, domme mede-wereldburgers. We kunnen het gewoon niet. Binnenblijven niet, van elkaar afblijven niet, niesen in je elleboog niet, twee armlengten afstand houden niet.

O, het regent straks reacties van mensen die zeggen dat ze alle adviezen wél in acht nemen. Natuurlijk, zij zijn ook niet de mensen die in de supermarkt achterlangs even een blik bonen uit het schap pakken en zó dichtbij komen dat je hun lichaamswarmte voelt. Zij zijn ook niet de mensen die je op straat staande houden om met veel klappen op je schouder een het-is-me-toch-wat-gesprek te beginnen.

Nee, het zijn de Domme Dordtenaren. En weet je wat nou zo zuur is? De mensen die zich niet aan de regels houden zijn negen van de tien keer echt hele aardige mensen. Goedwillend ook. Mensen die je midden in de nacht wakker kunt maken en die je opgewekt naar de dokterspost rijden als jij je serieus niet goed voelt. Die jouw medicijnen ophalen als jij met een scheurende hoest in bed ligt.

Maar ja, op weg naar die dokterspost zit je wel opgepropt in een Hyundai te luisteren naar een met veel speeksel gepaard gaand verslag over de lockdown party van de avond ervoor. En als de goedwillende helper terugkomt van de apotheek met jouw pillen, gaat hij niet eerder weg dan wanneer hij in jouw keuken 'een bakkie' maakt om dat vervolgens luid slurpend op de rand van je bed te nuttigen. Wat ik zeg, negen van de tien keer hele aardige mensen. Ze denken er niet aan.

Er zijn er ook die zich verheven voelen boven iedere maatregel. De golfclub dicht? Ik ben lid, dus dat geldt niet voor mij. Het gebeurt, mensen. Het gebeurt. In een mail naar alle leden van het Dordtse Crayestein Golf, klonk de smeekbede van de gefrustreerde bedrijfsleider. Wat blijkt? Ondanks het duidelijke bericht dat de golfclub vanwege het coronavirus moest sluiten, vonden enkele leden dat dit kennelijk niet voor hen gold en liepen doodgemoedereerd een balletje weg te slaan.

Crayestein Golf had er alles aan gedaan om duidelijk te maken dat het complex gesloten moest zijn. Bij de poort staat een groot bord met Gesloten erop, de eerste teebox is afgezet met rood-wit-lint. Op hun website en via de sociale media hebben zij de sluiting duidelijk gecommuniceerd. En nóg waren er leden van de club die op de baan liepen alsof er niets aan de hand was. Het terrein is meer dan veertig hectare groot en dat kun je nu eenmaal niet hermetisch afsluiten.

De e-mail van de bedrijfsleider met het dringende verzoek om niet te komen, sloot dan ook af met de wanhopige woorden: Mochten wij u na vandaag toch in de baan aantreffen beschouwen wij dit als een blijk van minachting richting ons bedrijf en onze familie. Hij voegde er ook nog aan toe dat desnoods maatregelen overwogen worden, maar dat ze ervan uitgaan dat het zover niet hoeft te komen.

Wat is dat toch? Waarom kunnen we wel klappen op een afgesproken tijdstip, maar niet in je eentje snel boodschappen doen en moet al je kroost mee? Waarom zijn we wel solidair in het sturen van kaartjes aan eenzame ouderen, maar gunnen we elkaar nog geen wc-rol?

 

Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van de Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in verschillende kranten van DPG Media (v/h De Persgroep)

Bovenste foto @ stock


15-03-2020
Hallo Dordrecht-column: Vriend ambieert een eenzaam huisje in Schotland

Dagelijks mail ik met een oud-collega met wie ik bij de krant heb gewerkt. Dat is
bijzonder want hij is jaren jonger dan ik en had met gemak mijn zoon kunnen zijn.

Vanaf het moment dat ik op de redactie ging werken (Vriend werkte er al langer) ontmoette ik in hem een zielsverwant, tot op de dag van vandaag verbaast ons dat nog steeds. Hoe kan het, zo vroegen wij ons samen op de redactie vaak af, dat je over de ene collega geen kwaad woord kunt horen, terwijl bij de andere je nekharen al overeind gaan staan zodra hij binnenkomt. Geen idee wat dat is.

In het geval van Vriend weet ik wel dat wij eensgezind kunnen mopperen. Dat deden we toen en zijn we blijven doen, ook al zijn we geen collega's meer. Vriend en ik zijn de Waldorf en Statler van de Drechtsteden, de Van Rossems in het kwadraat. Ik kan het iedereen aanraden. Het lucht zó op. En er zijn onderwerpen te over: mensen die 'Olympische meddaljes' zeggen, snelle pakken die op maandagochtend in de kantoorlift melden dat ze 'weer gaan knallen', alles van Donald Trump, te dunne saus over je patatje pinda, het klimaat, overbevolking, Brexit, de tussen-n.

Een rotsige heuvel in Schotland waar dreigende wolkenluchten hangen en wezens met een hartslag schaars zijn 

En nu maak ik me zorgen want Vriend ambieert een eenzaam huisje op een rotsige heuvel in Schotland waar dreigende wolkenluchten hangen en wezens met een hartslag schaars zijn. Zou hij me volgend jaar nog begrijpen als ik hem mail over de nog steeds leegstaande V&D, Tefaldampen boven de Staart, fietsen op de Voorstraat, een kampioenschap voor FC Dordrecht? Daar wil ik hem dan over gaan mailen. Of appen. Tenminste, als zijn of mijn wifi er niet uitligt. Dat staat namelijk ook hoog op de mopperlijst.

 

Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van de Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in verschillende kranten van DPG Media (v/h De Persgroep)


28-02-2020
Hallo Dordrecht column: door-de-grond-zak-moment

Wie het ook weleens warm krijgt in ongemakkelijke situaties weet vast wat ik bedoel. Ik heb namelijk een indrukwekkende lijst door-de-grond-zak-momenten. Hier is er eentje.

Jaren geleden werd ik door boekhandel Vos & van der Leer gevraagd een uurtje te helpen in hun winkel. Het was lekker druk toen een vrouw voor de toonbank verscheen die vroeg: 'Ha Caty, ken je me nog?'
Dat is dus zo'n moment waarop ik het erg warm krijg. Lees gerust verder want het wordt nog erger.

Ik hoefde niet te raden, want de vrouw zei zelf al meteen wie ze was en toen wist ik het gelukkig weer. Ruim dertig jaar had ik haar niet gezien, en dat terwijl we destijds goede vriendinnen waren. Midden in de boekenwinkel was het over en weer een 'wat zie je er goed uit' en 'hoe lang is het nu geleden' van jewelste. Enfin, u kent dat wel.

Meteen zag ik dat hij aardig was, ik gaf hem drie zoenen

In slechts twee minuten plakte Oude Vriendin een gapend gat van dertig jaar vergeten vriendschap dicht met als apotheose haar nieuwe man die een eindje verderop een ansichtkaartenmolen ronddraaide.
Ik moest even klanten helpen en ondertussen ging Oude Vriendin bij de tijdschriften kijken. Toen het weer rustig was liep ik naar de kaartenmolen waar de nieuwe man van Oude Vriendin nog steeds stond. Ik stelde me voor. Meteen zag ik dat hij aardig was, ik gaf hem drie zoenen en zei dat ik blij was dat Oude Vriendin, die tenslotte geen gemakkelijk leven heeft gehad, nu zo gelukkig was met hem. Verlegen sloeg hij de ogen neer. Stralend kwam Oude Vriendin naar ons toe lopen met de nieuwe Libelle onder haar arm en zei: 'Meid, wat leuk! Is dit nou jóuw man?'

 

Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van de Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in verschillende kranten van DPG Media (v/h De Persgroep)

 


13-01-2020
Hallo Dordrecht column: Facebook-loos

Vanmorgen had ik voor het eerst een Facebook-loze ochtend. Die is niet anders verlopen dan andere ochtenden, behalve dat Facebook mij onbedoeld een vrij uur cadeau gaf. De reden is dat mijn mobiele telefoon me met mijn neus op de feiten drukt door tot op de minuut te laten zien hoe het is gesteld met mijn schermtijd.

Toen ik de schokkende cijfers tot me door liet dringen, heb ik direct een paar social media accounts opgezegd want om als privépersoon dagelijks op al die platforms virtueel bij te kletsen gaat ten koste van mijn werk. Ik ben daar immers al de hele dag met social media bezig. Om privé alles bij te houden moet ik dagelijks zo'n acht accounts openen en daar zijn dan dus die accounts van mijn werkzaamheden niet bij opgeteld.

is het zoveel moeite om iets aardigs terug te zeggen? Ja, dat is veel moeite

Ik voel een grote sociale druk want mijn Facebookvrienden zijn zonder uitzondering erg aardig. Het bereik is enorm: binnen een uur is mijn bericht talloze keren bekeken. U zal denken: is het dan zoveel moeite om iets aardigs terug te zeggen? Ja, dat is veel moeite. Er komen dagelijks meterslange berichten en foto's binnen van fantastische vakanties, zeer gelukkige mensen met geheven champageglazen, huilende waxinelichtjes, blije grootouders, weggelopen honden, ingezakte cakes en versgeboren baby's. Bij de eerste kerstbomengezelligheid van dit jaar dacht ik: genoeg. Vandaar dat ik zo af en toe een Facebook-loze ochtend wil inlassen. En als het bevalt, breid ik het misschien wel uit naar twee ochtenden.
Ik schiet schromelijk tekort in het reageren op de enorme hoeveelheid vrienden die iets op Facebook zetten en daar lig daar wakker van. Het enige jammere van zo'n Facebook-loze ochtend is dat ik niet direct weet wat tante Jo vanavond gaat eten.

 

Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in verschillende kranten van DPG Media (v/h De Persgroep)


21-06-2019
Hallo Dordrecht column: Bus

De laatste keer dat ik met het openbaar vervoer ging, lag er rails voor de paardentram in de Wijnstraat en zongen we 'Karretje op de zandweg reed'.

U begrijpt dat het voor mij dus enige tijd geleden is, dat ik van de stadsbus gebruik maakte. Meestal spring ik op de fiets en ook kies ik wel voor de auto. Ja, ik weet het: milieu blabla. Uiteindelijk ben ik, samen met veel anderen, duurzaam als het mij uitkomt. Ook ik plak in die bak.
Nu wilde het geval dat manlief op reis moest. Met de auto. En daarvan hebben wij er, heel ouderwetsch, maar eentje. En ik moest naar De Merwelanden. Voor wie niet weet waar dat is, en die kans is niet ondenkbaar: de Merwelanden is ongeveer aan de rand van de Dordtse beschaving zoals wij die kennen.

De Bus is mijn rijdend Scheffersplein

Ik ging met de bus. U leest het goed: ik ging met de bus. Ik ga u nu dus veel te laat bekennen dat die bus werkelijk geweldig is. De Bus brengt mij vrijwel van deur tot deur. Oké, De Bus ziet Dubbeldam en de Essenhof als zendelingengebied, maar verder: top, die Bus en heerlijk dat passagiersgebabbel. De Bus is een terras. De Bus is mijn rijdend Scheffersplein.
Ik hoorde: 'Nou meid, ik ben er bijna. Ga je mee voor een bakkie?'
'Nee, stap jij maar uit.'
'Ga je niet mee, dan?'
'Nee, want de kat zit thuis te wachten. Ik heb een nieuw merk snoepies voor hem gekocht.'
'Nou en? Die kat ken toch wel effe wachte op z'n snoepies?'
'Nee, dat ken niet.'
'Waarom dan niet?'
'Ik heb het hem beloofd.'

 Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in De Stem van Dordt en andere uitgaven van De Persgroep.


02-05-2019
Hallo Dordrecht column: Telefoon

Er komen zoveel nieuwe hebbedingetjes op de markt dat het voor een bekende van mij, laat ik hem Vriend noemen, niet meer bij te houden is. Hem overkwam een hilarisch gebeurtenis toen hij in de trein zat.

In de trein ontdekt Vriend dat een medepassagier in het bezit is van een telefoon die even klein is als het kleinste gehoorapparaatje. De man kan er handsfree mee bellen en je ziet geen snoertje of microfoontje. Helemaal niks. Dat piepkleine telefoontje, veilig genesteld in de oorschelp, is zelfs voldoende om op normale spreeksterkte een telefoongesprek te voeren.

 

Zonder dat hij het weet belandt hij in een klucht

 

Vriend weet totaal niet van het bestaan van dergelijke nieuwigheden af en zonder dat hij het weet belandt hij in een klucht die John Lanting ernstig had doen verbleken. Want wat gebeurt er. De trein raast al een half uur langs grazige weiden als de man tegenover Vriend plotseling met monotone stem zegt: 'Hallo.'
'Hallo,' antwoordt Vriend aarzelend en ook enigszins verbaasd want ze zitten al een poosje tegenover elkaar.
'Ik zit in de trein,' zegt de man.
Vriend antwoordt: 'Ja, dat weet ik. Ik zit immers ook in de trein.'
'Kun je wat harder praten,' vervolgt de man. 'Ik kan je bijna niet verstaan.'
Vriend schuift naar voren op de treinbank tot vlakbij het gezicht van de man en roept luid: 'IK ZIT IMMERS OOK…'
'Lieverd,' onderbreekt de man, 'ik bel je zo terug. Er zit een enorme gek tegenover me.'

 

Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in De Stem van Dordt en andere uitgaven van De Persgroep.


26-04-2019
Hallo Dordrecht column: Saai

Ik weet het niet. De woorden 'duurzaam' en 'groen' associeer ik altijd met bebaarde mannen en vrouwen zonder humor die lange monologen afsteken over dit onderwerp. Het zou me dan ook niet verbazen als u bij het lezen van die twee woorden al bent afgehaakt.

Toch ben ik er een groot voorstander van, maar duurzaamheid op particulier niveau doet mijn journalistenhart eerlijk gezegd nog steeds niet sneller kloppen.
Lang geleden, toen in 1997 het Kyoto-protocol werd opgesteld om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen werd het voor mij pas interessant toen er een weinig duurzame wrijving ontstond. Australië weigerde te tekenen, Rusland twijfelde en de VS kreeg het thuis niet bekrachtigd.
Ik bedoel, er hangt wat mij betreft al snel een stoffig waasje om die goedbedoelde betere wereld. Je kunt echter nooit tégenstander zijn van een betere wereld en dat maakt dit onderwerp meestal een veilig punt op menige agenda.

 

Ik probeer erop te letten het licht uit te doen in ruimten waar niemand is

 

Dat het meehelpen aan een betere wereld mij onbewust toch een beetje vormt, merk ik aan dagelijkse handelingen die hopelijk voor iedereen gelden; als ik per ongeluk een papiertje laat vallen, dan raap ik het op. Ik probeer erop te letten het licht uit te doen in ruimten waar niemand is, afval te scheiden en vaker boodschappen te doen met streekproducten.
Tijdens het struinen door de boekenwinkel was ik verbaasd over de variatie aan boeken die duurzaamheid als onderwerp hebben. Of het nu een link heeft naar koken, bewustwording bij kinderen of duurzaam ondernemen, er is in ieder genre wel een boek dat refereert aan onze maatschappelijke verplichtingen op dit gebied.
Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik er nog wel steeds aan meehelp een vervuilend vliegtuig de lucht in te jagen die mij naar mijn vakantiebestemming brengt. Maar zelfs daar is al een boek over geschreven.

 

Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in De Stem van Dordt en andere uitgaven van De Persgroep.


18-04-2019
Hallo Dordrecht column: Bonus

De enige plek waar je de mensch in onverholen toestand kunt aantreffen is voor de servicebalie van Albert Heijn. Ik hou me er graag op en heb respect voor de blauwgeschorte brigade die zich met wisselend succes naar sluitingstijd toe werkt.

Gefascineerd loer ik naar ongeduldig wachtende klanten die zich opdraaien om gal dan wel gif te spuwen als ze aan de beurt zijn. Het is een sport te raden welke klachten er allemaal leven in die bonte rij wachtenden met hun verbeten gezichten en tot strepen getrokken lippen. Wachten gebeurt daar voornamelijk swipend. Een enkeling slaat af en toe zuchtend de ogen ten hemel.

Helaas kun je bij Albert Heijn aan het Dordtse Achterom moeilijk dralen bij de servicebalie, eenvoudig omdat het er te klein is. Dralen lukt wel in die fijne ruime Albert Heijn aan de Dordtse Maasplaza. Wat is er in die winkel een heerlijk grote plaza voor een servicebalie ingeruimd, menschen. Komt en beklaagt uzelve en ik zal luisteren wie u bent!
Ongestoord kan ik er dralen zonder dat ik opval. En mits de mopperaars een beetje een keel van betekenis opzetten, kan ik fijn genieten. Het enige dat mij dwingt de winkel te verlaten is roomijs dat in mijn tas begint te smelten of de runderlap die ik toch echt moet gaan braden.

De Donderwolkgezichten met een Bonusfolder en lange kassabon zijn mijn favoriet. Die zijn erg. De donderwolk kent niet alleen alle prijzen uit het hoofd, hij weet ook van iedere barcode de bijbehorende cijfers en alle ten-minste-houdbaar-tot-datums. De donderwolk maak je niets wijs.

 

Die ouwe grauwe boft maar met zo'n dokkie in spe

 

Zaterdag was een geluksdag. Hij stond dicht bij me. Oh Happy Day! Ik keek voorzichtig over Donderwolks schouder en ja hoor, een Bonusfolder, een lange kassabon en een volle kar. Hij was een zeventiger met een opvallend grauwe gelaatskleur en droeg een te dikke jas.
'Kan ik u helpen?' vraagt de vriendelijke zaterdaghulp, beetje hockeyjongen, type arts-in-opleiding. Die ouwe grauwe boft maar met zo'n dokkie in spe. Hij spreidt de Bonusfolder uit op de toonbank, legt de lange kassabon erop en een tablet chocolade ernaast. Met een priemende wijsvinger naar de bon zegt hij: 'Dit is niet de kortingsprijs.'
De dokter-in-wording onderzoekt de kassabon, de Bonusfolder en de chocolade. Ik wacht op de uitslag, misschien is het ernstig. De ouwe grauwe recht zijn rug, klaar voor het gevecht.
'Ik zie het al', zegt de jongen. 'Deze chocolade is niet in de aanbieding. Kijkt u maar, de verpakking ziet er iets anders uit en het gewicht klopt ook niet. Maar daar doen we niet moeilijk over hoor. Ik geef u het verschil terug.'
Hij laat de kassalade openspringen en drukt de verbouwereerde man tien eurocent in zijn hand. 'Alstublieft.'
De ouwe grauwe wist niet dat het zo gemakkelijk ging. Ik ook niet. Opgefokt stopt hij het geld en de kassabon weg. Koortsachtig zoekt het overschot adrenaline een uitweg. Zijn oog valt op een foto in de Bonusfolder. 'Hier', briest hij. Weer die priemende vinger. 'Hero jam. Altijd als er iets in de aanbieding is dan is het uitverkocht. Wil ik Hero jam uit de aanbieding, zijn bijna alle smaken op. Dat is met jullie al-tijd het-zel-luf-de!'
De dokter glimlacht geruststellend en sluit de kassalade. Volgende patiënt.

 

Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in De Stem van Dordt en andere uitgaven van De Persgroep.

 


11-04-2019
Hallo Dordrecht column: Centraal Station

Als openbaarvervoer-kluns ben ik afgunstig op al die ervaren Thomas Cooks die me op Station Dordrecht met snelle tred ietwat geërgerd passeren of ik een hinderlijk obstakel ben.

In de treincoupé blader ik zogenaamd nonchalant in een tijdschrift, maar ontdek al snel dat dit 'uit' is. Iedereen leest digitaal. Dom van mij. Meteen pak ik m’n iphone want die heb ik ook hoor, mensen!

Dan gaat tegenover me een meisje zitten dat alles heeft wat mij smartelijk ontbeert: ze is jong, mooi en bovenal heel dun. Als ze gaat zitten neemt ze slechts tien centimeter van de treinstoel in beslag. Uit ieder oor verdwijnt een wit draadje naar haar hippe lederen tas. Relaxed pakt ze er haar laptop uit. Turend naar het scherm voelt ze weer in de tas, diept een broodje gezond op en begint te eten.
Gefascineerd kijk ik toe. In haar plaats zou ik bang zijn dat ik plotseling meezing met de dopjes in mijn oren, of gewurgd wordt door die witte draadjes. Zomaar zou een natte tomaatschijf van mijn broodje in de schoot van mijn buurman belanden. Zo niet bij deze Dunnie die alles tegelijk doet.
De lederen tas rinkelt. Kalm scrollend, dopjes in haar oren, broodje in de hand, tast Dunnie naar haar telefoon. Elegant trekt ze aan één draadje waardoor het dopje speels uit haar oor plopt. Tegen de beller zegt ze: ‘Leuk je te horen, ik zit toch te niksen in de trein.’

 

Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in De Stem van Dordt en andere uitgaven van De Persgroep.


04-04-2019
Hallo Dordrecht-column: Gêne

Tijdens de spaarzame momenten dat ik vriendin M. spreek, gaat het geheid over het gevoel waar ik alleen maar meer last van lijk te krijgen en dat zij zo herkent: gêne. Een voorbeeld.

Vroeger waren er winkels waar je op je beurt moest wachten, zoals bij de slager. De oudere lezer weet waar ik het over heb. Het kon dan gebeuren dat twee mensen het met elkaar aan de stok kregen over wie er aan de beurt was. Met het schaamrood op de kaken wilde ik me dan excuseren bij de slager. Dat sloeg nergens op want ik had er niets mee te maken, maar ik vond het zo ongezellig voor de slager. Die man staat al de hele dag in zo'n koude zaak. Vriendin M. kent als geen ander dit gevoel en als ik haar de situatie voorleg, schiet ze in de rode vlekken van gêne. Plaatsvervangend. Voor mij. Echte vriendschap.

 

M. wappert zich koelte toe als ik haar dit vertel

 

Tegenwoordig heb ik het ook bij de straatkrantverkoper naast de ingang van de supermarkt. Ik word vriendelijk begroet met een blik die zegt: je mag van mij gewoon naar binnen, maar straks kun je me met goed fatsoen niet voorbijlopen met die boodschappentas vol A-merken waspoeder, extra vierge olijfolie en 9-laags toiletpapier. In de winkel voel ik de gêne van het naderend straatkrantenmoment al vanuit mijn schoenen naar boven kruipen. Soms geef ik wat geld aan de straatkrantenmeneer of -mevrouw, maar het gevoel laat zich niet afkopen en dus verlaat ik vaker schichtig de supermarkt. M. wappert zich koelte toe als ik haar dit vertel.

Maar onlangs gebeurde er iets in de super. Bij de kassa sloot ik aan achter de vaste straatkrantverkoper die twee tabletten knetterdure chocolade op de band legde. 'M'n ontbijt', zei hij tegen me en lachte een wees-tand bloot die meteen zijn aankoop verklaarde. Ik durfde niet tegen hem te zeggen dat hij voor het bedrag van de chocolade een heel brood kon kopen, mét beleg. In plaats daarvan mompelde ik een soort verontschuldiging.
M. knikt vol begrip. Als wij deze wereld voorgoed verlaten, weet M. zeker dat 'Sorry hoor' onze famous last words zijn.

 

Caty Groen is journalist, redacteur, columnist, schrijver van Rick Benson-serie en boeken waar de stad Dordrecht vaak een rol in speelt.

Sommige columns verschenen eerder in De Stem van Dordt en andere uitgaven van De Persgroep.


Naar de shop
De leukste dingen uit Dordrecht koop je hier
Realisatie Acadia | Design Twin Creations